Gastblog: Anita Steenbakkers
Als kind voelde ik de liefde van mijn ouders, voor mij, mijn zus en broer. En ik voelde ook het verdriet en het verlangen om ons te geven wat ze zelf nooit hadden gekregen. De onschuld die zij in hun jeugd waren kwijtgeraakt en de drang om het zelf op vele fronten anders en vooral beter te doen. De liefde, kwetsuren en onderlinge banden zijn sterk in mijn familielijnen.
Later werd ik zelf een ouder. Niet lichtvaardig en niet overhaast. Was 31 toen mijn 1e kind geboren werd. Om vervolgens alsnog totaal overweldigd te worden door de effecten daarvan. Iemand heeft ooit gezegd dat ouderschap betekent dat je, buiten dat van jezelf, nog een hart in deze wereld hebt rondlopen. Je zou van minder in paniek kunnen raken.
(Familie)Relaties zijn kweekvijvers van liefde en kracht, van onmacht en falen. Van modder en lotussen. Zonder wrijving geen glans. We zijn allemaal delen die op zoek zijn naar een geheel. Naar verbinding. We slijpen onszelf allemaal aan hetzelfde universum.
Dat maakt systemisch werk zo ongelooflijk waardevol. Als we systemisch werken stellen we relaties in de ruimte op. Dit kunnen relaties tussen mensen zijn, zoals een familie. Maar er zijn ook opstellingen waarin je bijvoorbeeld jezelf opstelt in de verschillende fases van je leven. Dit doen we vaak door middel van representanten.
In deze ruimte (het veld) worden vervolgens patronen en dynamieken zichtbaar. Systemisch werk geeft inzicht in stagnatie en verstrikkingen. Het brengt ervaarbare helderheid in mentale verwarring en wanneer heling en transformatie plaatsvindt is dat direct zicht- en voelbaar. Er kan weer contact gemaakt worden met eigen innerlijke krachten en kwaliteiten.
Ondanks alle narigheid en rarigheid die in het leven plaatsvindt tussen mensen, ondanks de verhalen die we er van maken en waarin we zelf geloven. Door middel van opstellingen worden ons bewust van eenheid en de altijd aanwezige onderstroom van liefde.
Dan wordt duidelijk; er is voor iedereen een eigen unieke plek en iedereen hoort erbij.
